Borrokarekin soilik egingo diogu aurre krisiari!

Azaroaren 20ko hauteskundeen hurrengo egunean, Yolanda Barcinak Nafarroako Volkswageneko zuzendaritzarekin egindako tratua ezagutu genuen: abenduaren 12an 700 langileren kaleratzea eta beste 300 langileren kaleratzea abenduaren 22an bukatzen zitzaien aldi baterako kontratuarekin. Hau da, 1000 langabetu berri inguru daude eta hauei gutxi gorabehera industria auxiliarreko beste 1000 gehitu behar zaizkie. Kaleratze basati hauei Kayaba enpresako 50 eta BSHko 80 kaleratzeak eta Vianako Muebles Salcedo, Fiteroko Nueva Navarra, Altsasuko Arfe… (hauek guztiak 100 langile baino gehiagokoak) fabriken itxierak gehitzen badizkiegu, argi ikus dezakegu Nafarroako egoera industriala erabat larri dagoela eta lanpostuak mantentzeko borroka lehentasunezkoa dela.

Aspalditik, burgesiaren analista ekonomikoek eta enpresariek Alemania goraipatzen dute eta herrialde honetako politika ekonomikoa krisia gainditzeko hartu beharreko neurrien eredutzat daukate. Itxurara mugatzen bagara, hala irudi lezake. Alemaniak 2011 urtea gutxi gora-behera %3ko hazkundearekin, %5,5eko langabezia tasarekin bukatu du eta 2012 urterako aurreikuspena Europar Batasuneko gainerako herrialdeena baino hobea da. Dena dela, egoera ekonomiko eta soziala sakonago aztertuta ikus dezakegu ustezko “mirari alemaniarra”  ez dela esaten duten bezain zoragarria.    

2011ko mobilizazio handien eta ETAren ekintza armatuaren amaieraren ondoren, Bildu eta Amaiurrek lortutako hauteskunde emaitza historikoek lehen mailan jarri dute Euskal Herriaren eskubide demokratikoen aldeko borroka. Prozesu honetan, euskal preso politikoen amnistia lortzea gure herriko zati oso zabal baten helburua da. Urtarrilaren 7ko Bilboko 110.000 pertsonako manifestazio historikoa da horren adibide.

Errepresiorik ez euskal preso politikoen aurka!

Eskubide demokratikoen eta amnistiaren alde!

Euskal Herriko langile, gazte, langabetu eta pentsionisten aurka datorren erasoaldiaren eragina ikusi dugu dagoeneko Grezia, Portugal eta Irlandako herritarren gehiengoaren sufrimenduan. Borrokarekin bakarrik, denboran luzatuko diren mobilizazio eraginkorrekin, kapitalak inposatutako logika onartzen ez duen alternatiba sozialistarekin, askapen nazionala askapen sozialarekin lotuz, izango dugu posible XIX. mendeko lan eta bizi baldintzetara eraman nahi gaituzten planak atzera botatzea. 

Ekonomialari eta kazetari burgesek “goraka ari diren” herrialdeak gainprodukzio krisitik ihes egin eta ahulduta dauden mendebaleko herrialdeak erakarriko zituela uste zuten boom aldiko azken garaietan eta, bereziki, atzeraldiko lehen urteetan izandako hazkundeaz harrituta. Brasilek, Errusiak, Indiak eta Txinak (BEIT famatuak) erakusten dute nola haz litekeen atzerapen sakon baten erdian. Errealitateak, ordea, bakoitza bere lekuan jarri du eta, orain, askok onartu behar izan du Asiako, Amerika Latinako eta Europa Ekialdeko kapitalismoaren ustezko mirariak ahultzen ari direla. Are gehiago, egia da herrialde hauek paper garrantzitsua jokatu dutela urte luzetan munduko ekonomia mantentzeko orduan, baina aurreikuspenek baieztatzen duten bezala herrialde hauek atzerapena jasaten badute, depresio sakon batean sartzeko aukera gauzatuko litzateke. Hau, ordea, ez da herrialde hauek sor dezakeen kezka bakarra. Errusiako, Txinako, Indiako eta Brasilgo klase agintariek beren mugetatik aterako diren ezegonkortasun politiko eta talka sozial indartsuei aurre egin behar diete.

Desberdintasun soziala beti izan da arazo larria hegoamerikar kapitalismoarentzat. Munduaren zati honetako iraultza gehienak kapitalismoaren lakra honek elikatu ditu eta, beraz, lehergailua da sistema beraren barruan. Galdera da: zer pasako da brasildarren diru sarrerak, gerta litekeen bezala, beheraka jarraitzen badu? Nondik aterako dute PTko erreformistek karitate publikorako dirua masen aldaketa beharrak atzeratzeko?

Abenduan egin zen CELAC-en (Comunidades de Estados Latinoamericanos y Caribeños) goi bilerak eskualdeko 32 estatutako lehendakariak bildu zituen eta CELAC eratzeko erabakia hartu zuten; oihartzun mediatiko handiko erabakia izan da. Venezuelako gobernuak diplomaziaren arrakastatzat hartu eta latinoamerikar kontinentearen integraziorako eta Amerika Latina batzeko Bolibarrek zuen ametsa betetzeko bidean sakontzeko salto garrantzitsua dela uste du. Venezuelako eskuineko komunikabideek garrantzia kenduz gutxietsi egin dute.   

Langile klasearen eta behartsuen sozialismoaren aldeko borrokak soilik elkar dezake kontinentea esku hartze inperialistaren aurka!

Euskal Herria Sozialista  Hamaika telebistan izango da datorren asteartean (Urtarrilak 17).

EHSko kide bati elkarrizketa egingo zaio  20:45etan hasten den Bat eta Bat albistegiaren barnean.

Urtero bezala, aurten ere Euskal Herria Sozialistak bere materiala sortaren zozketa egiten du. Urtarrilaren 10eko Itsuen zozketako azken 3 zenbakiekin bat datorren rifa izango da garaile. Zenbaki irabazlea hauxe da: 204

Askotan marxismoa “blankismoarenkin” erlazionatu izan da marxismoarentzat altxamenduak duen paperagatik. Lan honetan garbi uzten du Leninek marxismoarentzat altxamendua arte bat dela eta ez dela blankistek nahi bezala konspirazio bat. Era berean, marxismoarentzat altxamenduak duen garrantziak garbi uzten du, askok esaten duenaren aurka, Urriko Iraultza ez zela gutxi batzuek emandako estatu golpea izan.

Mundu mailako lanaren zatiketan lehengaiak esportatzen dituzten herrialdeek, orokorrean, aurre egin ahal izan diote gaurko krisi kapitalista honi txinatar ekonomiaren gorakadari helduta, Txina izan baita lehengai hauen irensle aseezina. Hau da Hego Amerikaren kasua eta egoera zail hauetako beren “arrakastaren” arrazoia.

Errepresiorik ez euskal preso politikoen aurka!

Eskubide demokratikoen eta amnistiaren alde!

2011ko mobilizazio handien eta ETAren ekintza armatuaren amaieraren ondoren, Bildu eta Amaiurrek lortutako hauteskunde emaitza historikoek lehen mailan jarri dute Euskal Herriaren eskubide demokratikoen aldeko borroka. Prozesu honetan, euskal preso politikoen amnistia lortzea gure herriko zati oso zabal baten helburua da.

Azken 30 urteak oso gogorrak izan dira AEBetako langile klasearentzat. Bizi baldintzak, lan eta sindikatu eskubideak, osasuna, hezkuntza, pentsioak… burgesia estatu batuarraren jo puntuan egon dira. Honen ondorioz, milioika pertsona muturreko egoeran bizi dira, “Amets amerikarra” “amesgaizto” bilakatu da.

Azaroaren 20ko hauteskunde gauean, Duran i Lleidak CiUren emaitzak ‘historikotzat’ hartu zituen, 1936az geroztik alderdi ‘katalanista’ batek hauteskunde orokorrak irabazten zuen lehen aldia zelako. Era berean, Artur Masek baieztatu zuen emaitzek katalanek murrizketa sozialei emandako bermea zela. Hain zuzen ere, 48 orduren buruan, CiUren gobernuak herstura plan berria iragarri zuen.

Azken asteetan areagotu egin da errepresioa Sirian, masen mugimendua ere areagotu egin delako. Hainbat iturriren arabera, 3.000 hildako baino gehiago dauden eta milaka eta milaka desagertu. Errepresioak, ordea, ez ditu masak baretu, indartu baizik. Aurrera bultzatzen ditu eta bidera azaltzen diren oztopoak gainditzen dituzte. Gainerako herrialde arabiarretan bezala, miresgarria da sakrifizioa handik izan arren langile, gazte eta behartsuek borroka aurrera eramateko duten gaitasuna.

Azaroan Nikaraguan egindako hauteskundeak Frente Sandinistak (FSLN) irabazi zituen PLIko Fabio Gadeak gidatutako oligarkiak aurrera eramandako eraso sistematiko guztien gainetik. Horrela, Daniel Ortega berrautatzea golpe gogorra da kapitalismoaren interesentzat, garaipenak langileen borrokari konfiantza eta indarra ematen baitizkio. Zalantzarik gabe, garaipen hau oso garrantzitsua da, baina oraindik gauza asko dago egiteko Nikaraguan eta Ertamerikan kapitalismoarekin bukatzeko.

Abenduaren 5ean Belgikako gobernuko ministroek beren karguak hartu zituzten, hauteskundeak egin eta hemezortzi hilabetera (2010eko ekainaren 13an), baina hiru egun lehenago, abenduaren 2an, gobernu berriak lehen greba orokorrari aurre egin behar izan zion.

Beheko loturan Euskal Herria Sozialista aldizkari marxistaren 34. aleko titular eta ideia nagusiekin egindako bideoa ikusi dezakezue:

“II. Mundu Gerraz geroztik bizi dugun ordurik okerrenak” direla esan du berriki Angela Merkel CDU alderdiaren kongresuan eta ez da exagerazioa. 30eko hamarkada arte atzeratu behar da gaurkoaren antzeko katastrofea, ekonomiaren hondoratzea ikusteko. Alarma guztiak piztuta daude eta klase agintaria ikaratuta eta nahastuta dago eta bere barneko arazoak larritzen ari dira. Baina erabaki bat tinko hartuta daukate: langabetuei, jubilatuei, gazteei eta langileei pasa nahi diete sistemaren gainbeheraren faktura beren irabazi eta pribilegioak mantentzeko.